കേരളത്തിന്റെ സാംസ്കാരിക തലസ്ഥാനം എന്ന് പേര് കേട്ടതൃശൂര് ആണ് എന്റെ സ്വന്തം വീട്.
പതിനെട്ടു വയസ്സില് പട്ടാളത്തില് പോയിചേരാന് തീരുമാനിച്ച എന്റെ പപ്പ സി. ഐ . ചെറിയാനും ഭാര്യാ മേര്സിചെറിയാനും ഉണ്ടായ രണ്ടാമത്തെ പുത്രന് ഹെബിന്സ് ചെറിയാന് ആണ് ഞാന്. മൂത്ത പുത്രന് പ്രിന്സ് ചെറിയാന്. ഒരുസര്കാര് സ്കൂളില് ജോലി ചെയ്യന്നു. വിവാഹിതന്, രണ്ടു മക്കള്.പറഞ്ഞുവരുമ്പോള് എന്റെ കല്യാണം ആണ് ആദ്യം നടന്നത്. പക്ഷെ കുട്ടികളെപ്പറ്റിആലോചിക്കുന്നതെ ഉള്ളു. കാരണം മറ്റൊന്നുമല്ല വര്ഷങ്ങളായി പാതിരാനേരത്താണ് ഞാനും എന്റെ ഭാര്യയും ജോലി
ചെയ്തിരുന്നത്. അങ്ങനെ ജോലി ചെയ്യമ്പോള് കുട്ടിലെ നോക്കാന് ആര്ക്കു പറ്റും. കുട്ടികളെ നോക്കാന് പറ്റിയ ഒരു സാഹചര്യം ഉണ്ടായിട്ടവാം കുട്ടികള് എന്ന് അത് കൊണ്ട് തീരുമാനം എടുത്തതാണ്.അമേരിക്കക്കാര്ക് തെറി പറയാന് ആളെ കിട്ടാതായപ്പോള് അവര് അതിനു ഒരു വഴി കണ്ടെത്തി. ഒരുപാട് ജോലികള് ഇന്ത്യയിലേക്ക് ഔട്ട് സോര്സ് ചെയ്തു. അങ്ങനെ നമ്മുടെതൊഴില് സാധ്യത വര്ധിച്ചു. സുന്ദരമായ ബാംഗ്ലൂര് അങ്ങനെ നശിച്ചുപണ്ടാരമടങ്ങാന് തുടങ്ങി. പക്ഷെ ഒന്നുണ്ട്. പ്രകൃതി ഭംഗി വേവിച്ചാല് തിന്നാന്പറ്റില്ലല്ലോ. അത് കൊണ്ട് സോര്സ് ചെയ്തു വന്ന ജോലികളെ കുറ്റം പറയാനുംപറ്റില്ല. കഴിഞ്ഞ കുറച്ചു കാലം ഞാന് അരി വാങ്ങിയതും അതേ ഡോളര് കൊണ്ടാണ്.
സ്കൂളില് ചേര്ത്താന് പ്രായമായപ്പോള് മകന് നന്നായി പഠിക്കട്ടെ എന്ന് കരുതി ഇംഗ്ലീഷ് മീഡിയത്തില് ചെര്ത്തിയതാണ് എന്നെ. അങ്ങനെ ഹോളി ഫാമിലി സ്കൂളിലും ഡോണ് ബോസ്കോയിലും പഠിച്ച ഞാന് തട്ടി മുട്ടി പത്തു വരെ എത്തി. ഒരു കൈത്തൊഴില് പഠിച്ചാല് ജീവിക്കനാകും എന്ന പപ്പയുടെ കണ്ടെത്തല് എന്നെ എനിക്കിഷ്ടമുള്ള കോളേജില് ചേരാന് വിട്ടില്ല. കൂടെ ഉള്ളവരൊക്കെ കേരള വര്മയിലും സെന്റ് തോമസിലും ആലോശ്യസ്സിലുംഅലോഷ്യസ്സിലും പോയിചെര്ന്നപ്പോള് ഞാന് പോയി ചേര്ന്നത് തൃശ്ശൂരില് നിന്നും പന്ത്രണ്ടു കിലോ മീറ്റര് അകലെ ഉള്ള ആമ്പല്ലൂര് എന്ന സ്ഥലത്ത് പള്ളി വക പോളി ടെക്നികില് ആണ്. ത്യാഗരാജാര് പോളി ടെക്നിക്. കൈത്തൊഴില് പഠിക്കാന് പറ്റിയ സ്ഥലം. ഡിപ്ലോമ ഇന് സിവില് എഞ്ചിനീയറിംഗ് പഠിക്കാന് ആണ് ഞാന് ജോയിന് ചെയ്തത്. ഇതായിരുന്നു എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ആദ്യത്തെ അബദ്ധം. തുടര്ന്നുള്ള സംഭവങ്ങള് അടുത്ത ദിവസം.
1 comment:
why did u stop there????
Post a Comment